Aikido Samoerai Limburg

De grondlegger

Morihei Ueshiba werd geboren uit welgestelde ouders op 14 december 1883 in Tanabe, in het Wakayama district. Al op vroege leeftijd had hij grote interesse in Boeddhisme, Shintoïsme (Japanse natuurgodsdienst) en mystiek. Naast sumo (Japans worstelen) beoefende hij op jonge leeftijd ook al allerlei ascetische vormen om zijn lichaam en geest te sterken, bv. door dagelijkse ijskoude douches te nemen. Rond 1900 opende hij een zaak in Tokyo maar zonder succes. Wel ontdekte hij in Tokyo het jiu-jitsu en nog weer later het judo. Hij stortte zich voluit in de studie van deze krijgskunsten. In 1902 trouwde hij en in 1903 werd hij verplicht in het leger te dienen. Daar maakte hij naam vanwege zijn uitzonderlijke kracht en conditie, zijn sumovaardigheid en zijn harde schedel. Hij verkoos echter geen carrière in het leger maar verdiepte zich verder in de studie van het budo (krijgskunsten). In 1908 verkreeg hij lesbevoegdheid in jiu-jitsu.

Zijn vader bouwde voor hem een dojo op zijn landgoed opdat een budoleraar (later 9-de dan judo) daar les kon geven! Morihei Ueshiba trainde hard en trok regelmatig de bergen in om zichzelf te harden, te vasten, en te mediteren. Hij verzette zich ook hevig tegen allerlei politionele acties tegen natuursektes en ontpopte zich daar als begenadigd actievoerder en leidsman.

In 1912 stichtte hij een agrarische nederzetting in Hokkaido. Daar ontmoette hij in 1915 Sokaku Takeda, een grootmeester in het Daito Ryu Aiki-jitsu. Deze vorm van jiu-jitsu wordt een van de belangrijkste momenten in de ontwikkeling van het huidige aikido. M. Ueshiba bouwde voor hem een huis op zijn land en een dojo en nodigde Takeda uit bij hem te komen wonen en les te geven. M. Ueshiba trainde iedere dag twee uur.

Takeda was een straatvechter en naar eigen zeggen onverslaanbaar, maar een uiterst wantrouwig en gewelddadig persoon. Om die reden heeft Morihei Ueshiba in 1919 afstand genomen van Takeda. In 1920 ontmoette M. Ueshiba de leider van de religieuze Omoto-Kyo sekte (afgeleid van het Shintoïsme) Onisaburo Deguchi in Ayabe. Morihei werd een discipel van deze leider. Hij ging wonen in Ayabe en verbleef daar tot 1928 totdat hij verhuisde naar Tokyo. Door Onisaburo Deguchi veranderde ook Morihei's houding en zijn toewijding aan budo. Volgens Deguchi was budo Morihei's pad om het goddelijke te manifesteren. Op vijfendertige jarige leeftijd opende Morihei een kleine dojo in Ayabe waar hij les begon te geven.

Hij genoot al gauw grote bekendheid en gaf in 1922 zijn stijl de naam aiki-bujitsu. Inspiratie hiervoor vond hij naast de verschillende stijlen die hij beoefend had voornamelijk in zijn eigen budotraining, levenservaring en ervaring met ki binnen de Omoto sekte. Vanaf 1925 werd zijn stijl meer spiritueel en benadrukte hij het idee van ai en budo als manier om harmonie te bereiken en benadrukte hij tevens dat iedere beweging voortkomt uit de eenheid van ki-lichaam-geest. In 1927 vertrok hij naar Tokyo en opende in dat district verschillende dojo?s en begon ook met les te geven aan officieren uit het leger, en voorname politici en zakenlieden. In 1931 opende hij een grote dojo in Tokyo, alwaar vandaag nog steeds het hoofdkwartier van aikido gevestigd is (Hombu dojo). In 1936 noemde Morihei zijn stijl aiki-budo om het onderscheid aan te geven dat zijn stijl wezenlijk verschilde van de gangbare bu-jitsu en in 1942 werd de naam definitief aikido. In 1935 richtte Morihei in Iwama ten noordoosten van Tokyo een schrijn op ter ere van de geest van aikido (aiki als benaming ook van een Japanse godheid). Ook vestigde hij daar een buitendojo en begon een kleine boerderij. Voor Morihei was het aikido verweven met werken in en behouden van de natuur.

Shirata Sensei, de bezieler van ons klassiek aikido, is O Sensei zijn hele leven blijven volgen. Hij heeft daardoor de evolutie meegemaakt van aikijutsu via aikido naar aiki o kami. Dit vertaalt zich in technieken die diamant, wilg, water en kokyu genoemd worden.